درست همین دیشب بود.درست حوالی ساعت ۷شب.صدای سه جیغ متوالی من را مجبور کرد که راه رفته رابرگردم. هرچند  می توانستم حدس بزنم چه اتفاقی افتاده باشد . در دل می گفتم اصلا این برگشتن من فایده ای هم دارد؟  به من چه ! اصلا مگه  من می توانم چه کار کنم؟ اصلا ما مگه می توانیم؟ با این حال بر شیطان لعتنی کردم و برگشتم . به سرعت هم برگشتم .اما طبق معمول دیر شده بود .

پیرزن قبل از من رسیده بود وبه جای مثلا آب یا شربت یک «چماق » به دست داشت وفحش می داد به تاریکی فحش به زمین و زمان که پر شده از نامرد و مرده ها مدت هاست مرده اند!پیر زن به آمدن من هم توجهی نکرد شاید و در این فکر بود که من یکی هستم از همین مرده ها!

دخترک پهن شده بود روی خاک وداشت می لرزید از ترس و گریه هایی که تمامی نداشت.دختر را چند مترکشیده بودندروی زمین وچادرش پاره شده بود وسرورویش پر از خاک. وکفش هایش هرکدام یک طرف .

موتورسوارها اما رفته بودند درست به سرعت بادی که  در کوچه می آمد.چندنفر پنجره های آپارتمان شان را باز کرده بودند به تماشای من و دختر وکوچه.  کسی  با کسی حرفی نمی زد شاید چون همه می دانستیم که چه شده لذاپرسیدن نداشت.

پیرزن دختررا جمع و جور کرد وبردبه  خوابگاه شان.دختر دانشجوی مرکز تربیت «معلم فاطمه الزهرا» بود.وهمه چیز دو قدمی در اصلی خوابگاه رخ داده بود.پیرزن  اما ول کن نبود وچماق اش را تکان می داند و یک ریز برای خودش حرف می زد.

شاید با این غصه که می دانست گوشی برای شنیدن نیست. می گفت از اول همین سال تحصیلی  در همان کوچه آن هااین هشتمین مورد است و همه شبیه هم .دزدها درست در همین ساعت پیدای شان می شود درست مثل زلزله که  درست کله ی سحر می آید.

پیرزن می گفت همیشه دیر می رسم .حالا هشت بار است که دیر رسیده ام. وهمیشه هم زن ها طعمه بوده اند.

بعد از نیم ساعت پیر زن که گویا برای اولین بار من را دیده باشد برگشت وزل زد به چشم های من و گفت:  راستی می دانی چرا سراغ مردها نمی آیند؟

گفتم : نه

گفت: چون مردی نمونده!

ورفت تا در رابرای نهمین بار ببندد.

کاریکاتور: سیدمحمودجوادی