یکم: می دانیم که شهرداری بندرعباس در یکی دو سال اخیر با رنگ کردن دیوارهای اصلی شهر و ممنوعیت هرگونه تبلیغات دیواری به صورت پوستر بر در ودیوار سعی کرده است تا حدودی به نمای بیرونی خیابان ها توجه کند هرچندکه فراوانی انتخابات درایران (به طور متوسط هر سال یک انتخاب) بارها این قانون را شکسته است. با این حال در همین مدت تبلیغ انواع فلزیاب به راحتی بر در و دیوار شهر نصب می شود و روز به روز درحال ازدیاد و فراوانی است و هیچ گونه پیگیرقانونی قابل مشاهده ای نیز دیده نمی شود. راستی راز افزایش روزافزون تبلیغ «فلزیاب» در شهر بندرعباس چیست؟ گنج های پنهان کشف نشده در کجا هستند؟ و چرا این بازار روز به روز پر مشتری تر می شود؟ آیا سودی کلان در پس این کار نهفته است؟ کدام مشوق درکدام سو به این بازار دامن می زند؟
دوم: کشورهای حوزه جنوبی خلیج فارس در سال های اخیر به مدد هوشمندی مدیریتی خود و غفلت بی پایان دیگران!! در عرصه اقتصادجهانی خوش درخشیده اند و توانسته اند اعتباری بین المللی کسب کنند و این رشد همچنان رو به افزایش است.کشور خوانده هایی که روزی امیران آن در پی آب بودند، امروز با معجزه مدیریتی خود در دل ریگزارهای عربی بی نیاز از آب به دنبال کسب آبرو هستند. از این رو موزه هایی مدرن و بزرگی در هر کدام از این امیرنشین ها سر برآورده اند تا در کنار بازارهای خود، پیشینه و تاریخ و تمدن خود را نیز به رخ جهانیان بکشانند.اما سوال این است که کدام تاریخ ؟ کدام پیشینه ؟ کدام تمدن کهن ؟
سوم: همسایگان ما همانگونه که توانسته اند بر مشکل آب فارغ آیند در پی آن هستند که مشکل آبروی خود را نیز حل کنند. چرا که همسایه ای بزرگ و کهن و با سابقه در کنار خود دارند که جای جای خاک آن انباشته از میراث های کهن بشری است و کافی است از حس طمع کاری و نیازمندی عده ای در این سوی آب سوء استفاده کنند تا این موزه ها از آثار تاریخی به غارت رفته از ایران پر شود و با کمال شرمساری چنین نیز شده است. کافی است سری به یکی از این موزه های جدید در کشورهای همسایه عربی بزنید تا ببینید که چگونه آثار تاریخی به غارت رفته از بشاگرد و میناب و رودان و قشم و... در حالی که نشانه های فرهنگی ایران را بر خود دارند در غرفه های این موزه ها به نمایش نهاده شده اند و نام و فرهنگ و تمدن عربی را بر خود گرفته اند. تا آه از نهادتان برآید که خدایا ، ما با خود چه می کنیم؟!
چهارم: متاسفانه در 15 سال اخیر بحث غارت آثار باستانی و تاریخی هرمزگان و قاچاق آن به خارج و فروش به بیگانگان شدت گرفته است و همزمان با پرشدن موزه های همسایگان از آثار غارت شده ایرانی، ادعاهای ارضی بیگانگان نیز بر این آب و خاک افزون تر شده است و در راس همه مدعیان،کشور خوانده امارات قرار دارد که میزبان بیشترین کالاهای قاچاق از ایران است. کشوری با سنی کمتر از 40 سال همین هفته دوباره در سطح جهانی ادعا کرد که بر مرزهای ایران سابقه حضور تاریخی دارد!!؟ کشوری که رهبران آن به خوبی می دانند تا مشکل هویتی تاریخ خود را تکمیل نکنند پای شان همیشه دراین ادعاها لرزان خواهد بود.
پنجم: این نام ها را شاید نه شما بتوانید بخوانید و نه درست تلفظ کنید، گلستوک ، کوسن، مشکالدین، کاراج ، اهون، دورگ،دمک و ... اما غارتگران اشیاء عتیقه به خوبی می شناسند که در کجای هرمزگان قراردارند و چه ارزش بی نظیری دارند. غارتگرانی که هر شب وقتی که همه ی ما می خوابیم فلزیاب به دست با بیل و کنگ به تپهای تاریخی هجوم می برند تا آخرین کشفیات را به سرعت به آن سوی آب برسانند و بفروشند و موزه های کذایی را پر کنند از دست ساخته های با شکوه پدران من وشما. ما که می خوابیم فکر می کنیم تمام جهان نیز همراه ما به خواب می رود. بی خبر از این که چشمانی در آن سوی آب ها بیدارند. بی خبر از این که فلزیاب ها بیدارند!!
باور نمی کنید از دیوارهای شهر بپرسید. |
